W leczeniu zawrotów głowy stosuje się: fizjoterapię - mającą na celu włączenie i uruchomienie zastępczych elementów układu równowagi, farmakoterapię - mającą pobudzić lub zahamować aktywność receptorów ucha i unerwienia przedsionkowego, oraz zabiegi chirurgiczne - pozwalające na szybsze kompensowanie ubytków jednostronnych.
"Oczywiście, gdy występują objawy ostre, pacjent źle się czuje, ma silne zawroty głowy i objawy wegetatywne, a przede wszystkim jest bardzo zalękniony, musimy mu koniecznie coś podać, żeby te objawy znieść - mówi prof. dr hab. med. Alina Morawiec-Bajda z Oddziału Klinicznego Chirurgii Nowotworów Głowy i Szyi Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. - Jednak gdy zawroty występują u pacjenta przewlekle, samodzielnie wchodzi do gabinetu oraz twierdzi, że zawroty głowy miewa nieregularnie, to mamy czas na szukanie ewentualnego czynnika etiologicznego, stwierdzenie miejsca uszkodzenia i podjęcie leczenia" - dodaje.
Wśród leków wyróżniane są następujące grupy:
1. leki działające doraźnie, łagodzące objawy towarzyszące zawrotom głowy, jak leki przeciwwymiotne, przeciwlękowe. Leki uspokajające, nasenne nie powinny być stosowane przewlekle w zawrotach głowy, ponieważ wydłużają one czas trwania tych dolegliwości;
2. leki do przewlekłego stosowania - zmniejszają intensywność, czas trwania zawrotów głowy oraz prawdopodobieństwo wystąpienia następnych napadów:
a) blokujące receptory histaminowe,
b) rozszerzające naczynia krwionośne ucha wewnętrznego i mózgu - poprawiające przepływ krwi przez naczynia, także leki antyagregacyjne, jak aspiryna lub tiklopidyna,
c) stymulujące tkankę mózgu; zalecane leki cytoprotekcyjne (w dużych dawkach), np. trimetazydyna czy piracetam,
d) leki odwadniające, stosowane w celu obniżenia ciśnienia tętniczego jako pośredniej przyczyny zawrotów głowy.
Ze względu na nawroty choroby, pacjent wymaga stałej obserwacji przez długi czas po zakończeniu terapii.