Przebadana grupa pacjentów liczyła 91 521 osób chorych na cukrzycę typu 2. W trakcie obserwacji u 3588 uczestników doszło do zawału mięśnia sercowego, 6900 zachorowało na zastoinową niewydolność serca, a 18548 zmarło. Monoterapia pochodnymi sulfonylomocznika pierwszej lub drugiej generacji wiązała się z ryzykiem zgonu większym nawet o 61% od terapii metforminą.

Autorzy w podsumowaniu stwierdzili niekorzystny profil ryzyka pochodnych sulfonylomocznika w porównaniu do metforminy pod względem wszystkich badanych punktów końcowych. Stosowanie pioglitazonu wiązało się natomiast z mniejszą ogólną umieralnością niż obserwowana w leczeniu metforminą.

Źródło: BMJ 2009;339:b4731; doi:10.1136/bmj.b4731