Badacze z Sinai Center for Thrombosis Research w Baltimore (USA) już od kilku lat zastanawiają się nad przyczynami odmiennych odpowiedzi na leczenie klopidogrelem u różnych pacjentów. W niedużych badaniach CREDO (prezentowanym w 2006 r. podczas kongresu American College of Cardiology) oraz CLARITY wykazali, że przeciwpłytkowy efekt działania klopidogrelu jest większy u osób palących papierosy niż u pacjentów niepalących. Zależność tę potwierdzili obecnie w badaniu z udziałem 259 pacjentów po przebytym zabiegu stentowania, opublikowanym na łamach Journal of the American College of Cardiology (2008, 52: 531-533).
Wiadomo, że klopidogrel jest w organizmie pacjenta aktywowany przez izoenzymy cytochromu P450. Z drugiej strony wiadomo, że palenie tytoniu indukuje jedno z tych białek, mianowicie CYP 1A2. Powiązanie tych faktów zasugerowało amerykańskim naukowcom, że palenie powinno wpływać na natężenie procesu przemiany klopidogrelu do jego aktywnego metabolitu. Do opisywanego badania włączono 104 palaczy oraz 155 osób niepalących (z udziału w badaniu wykluczono byłych palaczy). 120 pacjentów było już wcześniej leczonych klopidogrelem, podczas gdy 139 podano ten lek po raz pierwszy. Otrzymane wyniki potwierdziły postawioną przez badaczy hipotezę – palenie tytoniu powoduje silniejszą inhibicję agregacji płytek krwi w porównaniu do efektu przeciwpłytkowego uzyskiwanego u pacjentów niepalących. Prawdopodobnie w organizmach palaczy wytwarzane są większe ilości aktywnego metabolitu klopidogrelu, a zatem być może zasadne byłoby różnicowanie dawek tego leku w zależności od tego, czy dany pacjent pali lub nie pali papierosów.