Nie udało się natomiast utrzymać korzyści wynikających ze ścisłej farmakologicznej kontroli ciśnienia krwi, uzyskanych podczas trwania badania UKPDS. Oznacza to, że skutki leczenia hipotensyjnego nie są tak długofalowe jak efekty terapii hipoglikemizującej.
Oryginalne badanie UKPDS (United Kingdom Prospective Diabetes Study) prowadzone było w latach 1991-1997, a uzyskane rezultaty opublikowano w 1998 r. Zastosowane leczenie przeciwglikemiczne oparte było na sulfonylomoczniku i insulinie, a w przypadku pacjentów otyłych podawano metforminę. W grupie sulfonylomocznika i/lub insuliny redukcja relatywnego ryzyka wystąpienia mikronaczyniowych powikłań cukrzycy wyniosła w 1997 r. – 25 proc., natomiast w 2007 r. – 24 proc. Ryzyko zawału serca zostało w tej grupie obniżone o 16 proc., zgodnie z danymi z 1997 r., oraz o 15 proc. w 2007 r. Wśród pacjentów leczonych metforminą redukcja ryzyka chorób małych naczyń wyniosła odpowiednio 29 i 16 proc. w latach 1997 i 2007, natomiast ryzyka zawału serca – 39 i 33 proc.
Wyniki 10-letniego monitoringu pacjentów uczestniczących w badaniu UKPDS opublikowano, równocześnie z ich ogłoszeniem 10 września, podczas dorocznego zjazdu European Association for the Study of Diabetes (EASD) w Rzymie, w internetowym wydaniu New England Journal of Medicine. W wersji papierowej czasopisma ukażą się one 9 października 2008 r.