Dla niektórych pacjentów dolegliwość ta jest nieznacząca, dla innych stanowi jednak problem znacząco upośledzający ich zawodowe i pozazawodowe funkcjonowanie. Jedynie niewielki odsetek przypadków zespołu niespokojnych nóg jest wtórny do innych schorzeń (np. niewydolności nerek, anemii z niedoboru żelaza), a większość klasyfikowana jest jako przypadki idiopatyczne. W leczeniu schorzenia próbuje się stosować benzodiazepiny, opioidy, leki antyepileptyczne lub leki dopaminergiczne.
Zgodnie z obecnie stosowanymi kryteriami diagnostycznymi, na zespół niespokojnych nóg cierpieć może 5-10 proc. populacji. Ocenia się, że u około 3,4 proc. populacji schorzenie to jest poważne. Mimo to jest ono diagnozowane jedynie u około 0,3 proc. populacji.
Aby ocenić, czy i dlaczego zespół niespokojnych nóg jest diagnozowany kilkakrotnie rzadziej niż powinien, wykonano badanie polegające na sprawdzeniu danych medycznych 1 561 692 osób zarejestrowanych w zbiorze danych pacjentów podstawowej opieki zdrowotnej. U 3877, czyli u 0,25 proc. wszystkich chorych zdiagnozowano zespół niespokojnych nóg. redni wiek tych chorych wynosił 64,3 roku. Częstość diagnoz wzrastała wraz z wiekiem pacjentów. U dorosłych liczących co najmniej 20 lat chorobę zdiagnozowano w 0,32 proc. przypadków, zaś wśród pacjentów 65-letnich i starszych - w 0,79 proc. przypadków. Kobiety chorowały znacznie częściej niż mężczyźni (odpowiednio 0,37 proc. pacjentek i 0,13 proc. pacjentów).
Zachorowalność w całej badanej populacji wynosiła 41 przypadków na 100 000 osobolat. Wśród dorosłych 20-letnich i starszych wynosiła 51,0 przypadków na 100 000 osobolat, a wśród chorych 65-letnich i starszych - 96,5 przypadków na
100 000 osobolat.
Analizując dane medyczne chorych z zespołem niespokojnych nóg stwierdzono, że w ciągu 2 lat przed postawieniem diagnozy skarżyli się oni na problemy ze snem, skurcze mięśni i ?problemy z nogami", co często było przyczyną błędnych rozpoznań. Znamiennie częściej niż u kontroli stwierdzano u nich depresję i schyłkową niewydolność nerek, ale rzadziej - cukrzycę i anemię z niedoboru żelaza. Zauważono, że osoby takie znacząco częściej niż kontrole przyjmowały erytropoetynę, leki antypsychotyczne i neuroleptyki.
Uzyskane wyniki wskazują, że zespół niespokojnych nóg jest rozpoznawany przez lekarzy pierwszego kontaktu znacznie rzadziej niż powinien, często stawiane są rozpoznania błędne, a leczenie zespołu nie jest optymalne wskutek podawania leków nieskutecznych w terapii tego schorzenia. (MPK)

Źródło: Sleep Med. 2004, 5: 435-440.