Główną przyczyną śmiertelności u pacjentów z rakiem prostaty są przerzuty do kości. Denesumab to ludzkie przeciwciało monoklonalne będące inhibitorem receptora RANKL, który jest odpowiedzialny za interakcje między osteoblastami i osteoklastami w kościach. Poprzednie badania Matthew Smith’a i wsp. pokazały opóźnienie w zdarzeniach związanych z układem kostno-szkieletowym u pacjentów z rakiem prostaty z przerzutami do kości leczonych denosumabem w porównaniu z osobami leczonymi kwasem zolendronowym.

Do najnowszego zrandomizowanego, podwójnie zaślepionego badania włączono 1432 mężczyzn z opornym na kastrację rakiem prostaty bez przerzutów, lecz z wysokim ryzykiem wystąpienia przerzutów do kości z 319 ośrodków medycznych w 30 krajach. Pacjenci zostali przydzieleni do grupy otrzymującej 120 mg denosumabu (n=716) lub do grupy otrzymującej placebo (n=716) co 4 tygodnie. Okres bez przerzutów do kości wyniósł odpowiednio 29,5 miesiąca i 25,2 miesiąca. Przeżycie w obu tych grupach nie różniło się znacznie – wyniosło 43,9 miesiąca w grupie z denosumabem i 44,8 miesiąca w grupie placebo. Współczynnik zdarzeń niepożądanych był podobny w obu grupach z wyjątkiem osteonekrozy żuchwy (5 proc. w grupie z denosumabem i 0 proc. w grupie placebo) i hipokalcemii (odpowiednio 12 vs 2 proc.).

Wyniki uzyskane przez amerykańskich naukowców wspierają koncepcje, że inhibitory RANKL wpływają na zdolność raka prostaty do dawania przerzutów do kości. Brak poprawy śmiertelności po zastosowaniu donesumabu może wynikać z faktu, że RANKL jest tylko jednym z wielu czynników wpływających na aktywność osteoklastyczno-blastyczną. Poza tym do badania mogli być włączeni pacjenci z przerzutami niewykrytymi dostępnymi metodami diagnostycznymi.

Źródło: Lancet 2012, 379:39-46.