Indukcja porodu w krajach wysoko rozwiniętych ma miejsce w 20 proc. przypadków, co czyni ją jedną z najpowszechniejszych interwencji położniczych. Indukcja porodu wykonywana jest zazwyczaj powyżej 40 tygodnia ciąży, a jej celem jest redukcja ryzyka śmierci okołoporodowej i powikłań matczynych. Indukcji można dokonać przez podanie prostaglandyn (najpowszechniejsza metoda w USA i Wielkiej Brytanii) lub metodami mechanicznymi (np. poprzez wprowadzenie cewnika Foley’a), które stymulują produkcję endogennych prostaglandyn. Prostaglandyny wywołują rozszerzenie szyjki macicy, ale ich podawanie kobietom po przebytym cesarskim cięciu zwiększa ryzyko pęknięcia macicy.

Marta Jozwiak ze szpitala Groene Hart z Gouda oraz jej współpracownicy z innych holenderskich ośrodków przeprowadzili w 12 holenderskich szpitalach zrandomizowane, otwarte badanie PROBAAT. Objęto nim 824 kobiety w pojedynczej ciąży, z zachowanymi błonami płodowymi, z prawidłową prezentacją płodu i niedostateczną dojrzałością szyjki macicy (w skali Bishop < 6), które miały wskazania do indukcji porodu. Wykluczono pacjentki z cesarskim cięciem w wywiadzie. Uczestniczki badania zostały przypisane do indukcji przy użyciu 30 ml cewnika Foley’a (n = 412) lub żelu dopochwowego z prostaglandyną E2 (n = 412). Po skutecznym rozwarciu szyjki macicy indukcja była kontynuowana przy użyciu amniotomii lub infuzji oksytocyny. Odsetek cięć cesarskich był podobny w obu grupach i wyniósł 23 proc. (93 przypadki) dla grupy z cewnikiem Foley’a oraz 20 proc. (82 przypadki) dla grupy z prostaglandyną E2. Odnotowano dwa poważne działania niepożądane: perforację macicy i pęknięcie macicy (oba w grupie otrzymującej prostaglandyny).

Wyniki te wskazują, że metoda indukcji porodu przy użyciu cewnika Foley’a jest skuteczna w praktyce klinicznej. Niektórzy badacze wskazują na zwiększone ryzyko infekcji związane z tą metodą, czego nie potwierdzili badacze z Holandii. Mimo, że w badaniu nie uwzględniono kobiet po cesarskim cięciu, metoda ta byłaby prawdopodobnie idealna w tej grupie pacjentek, ponieważ nie wywołuje hiperstymulacji macicy.


Źródło: Lancet 2011, 378: 2095-2103.