Utrata funkcji narządu jest mechanizmem prowadzącym do śmierci w wielu jednostkach chorobowych. Obecnie jedyną opcją leczenia w przypadku niewydolności tego narządu jest alotransplantacja, która jest jednak obarczona ryzykiem odrzucenia. Dużym utrudnieniem jest także ograniczona liczbą dawców. W bioinżynierii wykorzystuje się biodegradowalny sztuczny materiał, na którego bazie dokonuje się hodowli komórek pochodzących od pacjenta. Takie narządy mogłyby być teoretycznie projektowane w razie potrzeby i wszczepiane tak jak narządy pochodzące od dawców żywych lub martwych, lecz bez konieczności immunosupresji.

Philipp Jungebluthand i wsp. przedstawili opis leczenia 36-letniego mężczyzny z guzem śluzowo-naskórkowym dystalnej części tchawicy i obu oskrzeli. Po całkowitej resekcji guza drogi oddechowe zostały zrekonstruowane przy użyciu nanokompozytu z powleczonymi autologicznymi mononuklearami pochodzącymi ze szpiku kostnego (wcześniej poddane 36-godzinnej kulturze w bioreaktorze). Pacjentowi przez 14 dni po zabiegu podawano: filgrastim (G-CSF) i epoetynę beta.

Poddano go 5 miesięcznej obserwacji, po której wrócił do normalnej aktywności życiowej bez nawrotu choroby nowotworowej i objawów obstrukcji dróg oddechowych. Nanokompozyt został powleczony unaczynioną błoną śluzową i częściowo pokryty zdrowym nabłonkiem. W obrębie graftu wykryto również remodeling macierzy zewnątrzkomórkowej, mobilizację komórek peryferyjnych oraz wzmożoną ekspresję receptorów epoetyny, genów antyapoptotycznych i biomarkerów miR-34, miR-449.


Źródło: Lancet, 2011, 378:1997-2004