Wprowadzenie stentów typu DES było punktem przełomowym w kardiologii inwazyjnej, gdyż znacznie obniżyło liczbę restenoz i rewaskularyzacji. Powikłaniami związanymi z ich stosowaniem są: późna zakrzepica i restenoza w stencie, które wiążą się z obecnością trwałych polimerów wywołujących przewlekłe zapalenie i tworzenie płytki miażdżycowej. Wprowadzenie BES, zwanych stentami DES drugiej generacji, miało na celu uniknięcie tych komplikacji, dzięki ich stopniowej degradacji.

W międzynarodowym, europejskim, trwającym cztery lata badaniu LEADERS wzięło udział 1707 pacjentów z chorobą wieńcową. W sposób zrandomizowany 857 pacjentów otrzymało stenty biodegradowalne (BES), a 850 stenty z trwałym polimerem typu DES (uwalniające sirolimus). W czasie 9 miesięcy trwania badania BES w porównaniu z DES okazały się nie gorsze pod względem głównych punktów końcowych (tj. śmierci sercowej, zawału serca, kolejnej rewaskularyzacji). Po 4 latach trend ten potwierdzono. Ryzyko względne (RR) zakrzepicy okazało się być małe i wyniosło 0,62. Późna zakrzepica w stencie miała miejsce u 3 pacjentów z BES i u 15 z DES.

Inne wcześniejsze badania np. ISAR-TEST-4 nie wykazywały znaczącej przewagi stentów biodegradowalnych, co mogło wynikać z krótszego czasu obserwacji. Czas biodegradacji poszczególnych polimerów wacha się od 3 miesięcy dla PGLA do 2 lat dla PLLA, co pozwala na odpowiednie skrócenie podwójnej terapii przeciwpłytkowej. Autorzy tego badania wykazali, że w kolejnych próbach klinicznych, z tego typu stentami, należy stosować odpowiednio długi okres obserwacji.

Źródło: Lancet 2011, 378: 1940-1948.