Badacze wykorzystali dane z rejestrów narodowych oraz z narodowego badania kohortowego, które dotyczyło obywatelek duńskich w wieku 15-49 lat. Skupiono się na okresie od 2001 r., gdy na rynek trafił drospirenon. Analizie poddano ponad 8 milionów kobiet, wśród których 4307 miało pierwszy w życiu incydent zakrzepowo-zatorowy. Kobiety, które przyjmowały produkty zawierające 30-40 mcg etynyloestradiolo z lewonorgestrelem miały 3 razy większe ryzyko rozwoju zatorowości pochodzenia żylnego niż kobiety nieużywające doustnej antykoncepcji.

Ryzyko to było 6-7 krotnie większe u kobiet stosujących antykoncepcje z tą samą zawartością estrogenów, lecz z desogestrelem, gestodenem, drospirenonem lub cyproteronem. Przyjmowanie „nowych” progestagenów wiązało się z dwukrotnie większym ryzykiem rozwoju żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej niż „stara” terapia z lewonorgestrelem.

Wyliczenia statystyczne pokazują, że aby zmniejszyć liczbę incydentów zakrzepowo-zatorowych o jeden w ciągu roku u kobiet przyjmujących doustną antykoncepcję, należałoby zmienić terapię z desogestrelu, gestodenu, drospirenonu lub cyproteronu na lewonorgestrel u 2000 pacjentek. Wynik tego badania będą prezentowane i dyskutowane na początku grudnia podczas spotkania amerykańskiej Komisji Doradczej Zdrowia Reprodukcyjnego.


Źródło: BMJ 2011; 343:d6423.