Stwardnienie rozsiane to przewlekła, demielinizacyjna choroba centralnego układu nerwowego, której częstość występowania waha się od 2 do 150 na 100 tys. osób. W leczeniu zaleca się wczesną interwencje, aby spowolnić przebieg choroby. Na łamach New England Journal of Medicine przedstawiono wyniki III fazy badania TEMSO, którego głównym autorem był dr Paul O’Conor ze szpitala Św. Michała w Toronto. Badanie zostało przeprowadzone metodą podwójnej ślepej próby w sposób zrandomizowany. Włączono do niego 1088 pacjentów, pochodzących z 21 krajów z SM RR, których przydzielono do grupy otrzymującej placebo lub do grupy otrzymującej teriflunomid w dawce 7 mg lub 14 mg, raz na dobę. Po 108 tygodniach roczny wskaźnik nawrotów choroby w grupach tych wyniósł odpowiednio 0,54, 0,37 i 0,37. Teriflunomid okazał się również lepszy od placebo w kontekście dodatkowych punktów końcowych tj. progresji niepełnosprawności, całkowitej objętości i liczby ubytków w badaniu MRI. Ryzyko postępu niepełnosprawności – określone jako trwające przez 12 tygodni – uległo obniżeniu o 24 proc. w przypadku dawki 7 mg teriflunomidu i o 30 proc. w przypadku dawki 14 mg. Liczba istotnych działań niepożądanych była podobna we wszystkich 3 grupach.
Autorzy badania twierdzą, że efektywność teriflunomidu jest zbliżona do obecnie stosowanych leków w formie iniekcji tj. interferonów, mitoksantronu, natalizumabu, octanu glatirameru, co czyni ten lek doskonałą alternatywą w leczeniu stwardnienia rozsianego.


Źródło: New England Journal of Medicine, 2011, 365:1293–1303.