Około 2 proc. populacji posiada tętniaki wewnątrzczaszkowe. Są one asymptomatyczne, dopóki nie ulegną pęknięciu i nie spowodują krwotoku podpajęczynówkowego i/lub wewnątrzczaszkowego. Czynniki, które mogą wywołać pęknięcie tętniaka są słabo poznane. Jedna z hipotez zakłada, że pęknięcie może wywołać zapalenie naczyń lub ściany tętniaka, w związku z czym postuluje się protekcyjny wpływ niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Kanadyjscy autorzy użyli danych z międzynarodowego badania ISUIA (International Study of Unruptured Intracranial Aneurysm) dotyczącego niepękniętych tętniaków wewnątrzczaszkowych, które uwzględnia 1691 takich przypadków. Oceniano, czy terapia aspiryną wpływa na częstość występowania pęknięć tętniaków wewnątrzczaszkowych. Liczba pacjentów którzy brali aspirynę i mieli krwotok wewnątrzczaszkowy wynosiła 58, w porównaniu z 213 osobami z grupy kontrolnej tj. nieprzyjmujących aspiryny. Obliczono, że najmniejsze ryzyko krwotoku podpajęczynówkowego dotyczyło tych osób, które brały aspirynę więcej niż 2 razy w ciągu tygodnia, średnie - osób leczonych aspiryną mniej niż 2 razy w ciągu tygodnia, ale więcej niż raz w miesiącu, a największe – pacjentów w ogóle nie stosujących aspiryny. Badanie to nie pokazuje jednoznacznie, że efekt ten wynika z przeciwzapalnego działania aspiryny, gdyż nie uwzględniono w nim oceny biomarkerów stanu zapalnego. Zaobserwowany efekt może wynikać z antyagregacyjnych właściwości tego leku, które redukują turbulentny przepływ wewnątrz tętniaka.

Na tym etapie konkluzje przedstawione przez autorów badania nie powinny być interpretowane jako sugestia, że pacjentom z tętniakami wewnątrzczaszkowymi należy przypisywać aspirynę. Należy pamiętać, że upośledzona funkcja płytek krwi może mieć negatywny efekt w przypadku krwotoku wewnątrzczaszkowego.

Źródło: Stroke 2011, 42:3003-3004.