Większość z tych leków stanowią przeciwciała monoklonalne. Zalicza się do nich: infiliksymab, etanercept, adalimumab, certolizumab i golimumab. Używane są w leczeniu takich chorób jak: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna, RZS, ZZSK, łuszczycowe zapalenie stawów, łuszczyca, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów. Leki te obniżają odporność i w związku z tym ich działaniem niepożądanym jest zwiększone ryzyko infekcji oportunistycznych wywołanych przez: mykobakterie, grzyby, czy wirusa zapalenia wątroby typu B. U pacjentów stosujących leki z tej grupy stwierdzano również większy odsetek białaczek, zastoinowej niewydolność serca, chorób demielinizacyjnych.

Agencja FDA w latach 1999 – 2010 zidentyfikowała 80 przypadków legionellowego zapalenia płuc (włączając 14 przypadków śmiertelnych) u pacjentów w wieku 25 – 85 lat leczonych inhibitorami TNF. Większość z nich cierpiała na RZS i otrzymywała jednocześnie inne leki immunosupresyjne. Dodatkowo FDA ujawniła 26 przypadków ciężkich infekcji Listerią monocytogenes (w tym 7 śmiertelnych). Zebranie tych danych było możliwe dzięki wykorzystaniu systemu AERS (Adverse Events Reporting System), czyli programu, w którym pracownicy służby zdrowia oraz pacjenci mogą dobrowolnie nadsyłać opisy zaobserwowanych, nieznanych dotychczas działań niepożądanych leków.

FDA zaapelowała do lekarzy, aby uważnie oceniali potencjalne ryzyko i korzyści terapii inhibitorami TNF, w szczególności u pacjentów z licznymi czynnikami ryzyka infekcji oportunistycznych.

Źródło: JAMA 2011, 306: 1430.