Traktowanie pacjenta jak równorzędnego partnera jest szczególnie ważne w przypadku leczenia chorób przewlekłych. „Tylko w ten sposób udaje się osiągnąć długofalowe rezultaty. Bierne uczestnictwo pacjenta w procesie leczenia nie gwarantuje dobrych efektów” – mówi prof. dr hab. med. Jan Tatoń z Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych i Diabetologii, II Wydziału Lekarskiego WUM.

Termin „partnerskie traktowanie pacjenta” często pojawia się w różnych zaleceniach dotyczących komunikacji pomiędzy lekarzem a pacjentem, rzadko jednak wyjaśnia się, co tak naprawdę się za nim kryje. Z pewnością nie oznacza on zrzucenia na chorego całej odpowiedzialności za leczenie i domagania się od niego podejmowania decyzji terapeutycznych. „Partnerzy wcale nie muszą być identyczni pod względem możliwości, kompetencji czy uprawnień. Są natomiast identyczni jako ludzie i mają jednakowe prawo do szacunku” – wyjaśnia prof. dr hab. med. Łukasz Święcicki, ordynator Oddziału Chorób Afektywnych Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie.

Różne perspektywy, wspólny cel

„Większość pacjentów, która pojawia się u psychiatry, oczekuje, że spotka się ze współczuciem i empatią dla swojego problemu. Chorzy często spodziewają się, że skoro znaleźli się w rękach specjalisty, to będzie on w stanie szybko i skutecznie ich wyleczyć, nie zadając przy tym zbyt wielu szczegółowych czy niewygodnych pytań. Oczekują, że lekarz niezwłocznie sformułuje jednoznaczną diagnozę oraz przepisze lek, który zadziała niemal natychmiast. Niestety, w rzeczywistości rzadko jest to możliwe. W wielu punktach perspektywa lekarza i pacjenta znacznie się od siebie różnią” – mówi prof. Łukasz Święcicki.

Cały artykuł na ten temat znajduje się w Pulsie Medycyny nr 12 (233).

AKTUALNA OFERTA PRENUMERATY PULSU MEDYCYNY

CZYTAJ RÓWNIEŻ:

Twarde dowody: pomocna empatia

Depresja a compliance