Co roku na zakrzepicę żył głębokich (ZŻG) zapada 60 tys. Polaków. Objawia się ona silnym bólem łydki, opuchlizną, zaczerwienieniem. Dzieje się tak na skutek zakrzepów, które powstają w głęboko położonych żyłach, najczęściej na udach, podudziach oraz biodrach. Przyczyną są zaburzenia przepływu krwi związane z unieruchomieniem (np. po operacji), uszkodzenie ściany naczynia żylnego (np. w trakcie urazu lub zabiegu) oraz nadmierna krzepliwość, która często towarzyszy chorobie nowotworowej. Do czynników ryzyka należą też palenie papierosów, ciąża, zakażenie, hormonalna antykoncepcja, odwodnienie, długa podróż samolotem, siedzący tryb życia, otyłość.

Najgroźniejszym powikłaniem zakrzepicy jest zator tętnicy płucnej (ZTP), który powoduje zatrzymanie krążenia, oddychania i natychmiastową śmierć. Tak właśnie było w przypadku polskiej mistrzyni olimpijskiej w rzucie młotem, Kamili Skolimowskiej, która zmarła nagle w lutym 2009 r.

Zdaniem pomysłodawcy koalicji prof. Witolda Tomkowskiego, kierownika Oddziału Intensywnej Terapii Pneumologiczno-Kardiologicznej w Instytucie Gruźlicy i Chorób Płuc w Warszawie, zakrzepicę żył głębokich diagnozuje się zbyt rzadko - tylko u kilku tysięcy osób. 70 proc. chorych z zatorem tętnicy płucnej umiera bez prawidłowej diagnozy i leczenia. W opinii specjalistów, to wina złej organizacji ochrony zdrowia. Droga pacjenta na badanie USG żył głębokich jest zbyt skomplikowana i długa – zazwyczaj trwa kilka tygodni. Tymczasem zakrzepica żył głębokich w około 50 proc. przypadków rozwija się bezobjawowo, a nawet jeśli objawy wystąpią, pacjenci nie są diagnozowani i leczeni, ponieważ wiedza wśród lekarzy na temat tej choroby jest zbyt mała.

Czytaj również:

Zakrzepica żył głębokich

Zakrzepica żył głębokich: profilaktyka pierwotna

Zakrzepica a podróż