W badaniu wzięło udział blisko 40 tysięcy pacjentów, u których rozpoczęto leczenie jednym z dwóch leków: pioglitazonem lub rozyglitazonem. W ciągu sześciu lat złożony punkt końcowy (zgon, hospitalizacja z powodu zawału lub niewydolności serca) osiągnęło 5,3 procent chorych przyjmujących pioglitazon i 6,9% spośród tych, którzy leczeni byli rozyglitazonem.

U starszych pacjentów (powyżej 66 roku życia) chorych na cukrzycę typu 2 zdecydowanie bezpieczniejsze ze względu na zdarzenia sercowe jest stosowanie pioglitazonu, w porównaniu z rozyglitazonem. Ponad to leczenie rozyglitazonem nie przynosiło wyraźnych korzyści klinicznych, co podważało zasadność jego stosowania.

Źródło: BMJ 2009;339:b2942; doi: 10.1136/bmj.b2942