Badanie zostało przeprowadzone na podstawie danych zebranych w badaniu CHARM. Niewydolnością serca w klasie NYHA 3-4 występowała u 60% osób z normoalbuminurią (UACR<2,5 mg/mmol). W grupie pacjentów z mikroalbuminurią (dla mężczyzn: UACR 2,5-25,0 mg/mmol, dla kobiet: 3,5-25,0 mg/mmol) i makroalbuminurią (UACR>25,0 mg/mmol) było to odpowiednio 64% i 69% chorych.

Średnio 38 miesięcy obserwacji ujawniło dodatnią korelację między silnie zaznaczoną albuminurią a umieralnością z przyczyn sercowych i hospitalizacjami z powodu niewydolności serca. Ryzyko złożonego punktu końcowego było w grupie z mikroalbuminurią o 43% większe niż w grupie z normoalbuminurią, a w wśród chorych z makroalbuminurią aż o 75%.

Dodatkowo stwierdzono, że za zwiększoną wartość UACR odpowiadają nie tylko choroby współwystępujące jak nadciśnienie i cukrzyca, ale też sama niewydolność serca. Dalsze badania spróbują odpowiedzieć na pytanie czy leczenie samej albuminurii pozwala zmniejszyć ryzyko zgonu i niekorzystnego przebiegu choroby.

Źródło: The Lancet 2009; 374(9689): 543–550; doi:10.1016/S0140-6736(09)61378-7