Od dłuższego już czasu wiadomo, że dzieci otyłych matek są bardziej zagrożone otyłością i cukrzycą niż dzieci urodzone przez szczupłe kobiety. W związku z tym powstała hipoteza tzw. płodowego zaprogramowania na otyłość.

W celu weryfikacji tej hipotezy amerykańscy naukowcy postanowili sprawdzić oporność na insulinę oraz poziom markerów stanu zapalnego u noworodków matek otyłych i szczupłych. Do badań laboratoryjnych pobrano próbki krwi matek oraz krwi pępowinowej pochodzącej od 121 noworodków (44 proc. stanowiły dzieci otyłych matek) urodzonych drogą cesarskiego cięcia. W ciągu pierwszych 24 godzin życia dzieci wykonano pomiary antropometryczne.

Stwierdzono, że dzieci otyłych matek miały więcej tkanki tłuszczowej niż dzieci matek szczupłych (średnio 13,1 proc. vs 11,6 proc.) W ich krwi pępowinowej występowały wyższe poziomy leptyny (średnio 14,5 ng/ml vs 8,2 ng/ml) oraz interleukiny-6 (średnio 3,5 pg/ml vs 2,4 pg/ml), a co najważniejsze dzieci te wykazywały cechy oporności na insulinę.

Autorzy pracy opublikowanej w czerwcowym numerze Diabetes Care (2009, 32: 1076-1080) konkludują, że otyłość matek stanowi poważne zagrożenie nieprawidłowościami metabolicznymi u przyszłych pokoleń. Dlatego prewencja otyłości wydaje się być ważniejsza dla zdrowia publicznego niż jej leczenie.