Dane pochodzące z dużego szwedzkiego rejestru zabiegów koronaroplastyki dotyczyły blisko 48 tysięcy pacjentów, u których implantowano stent w naczyniu wieńcowym. Oceniono ich i poddano analizie 10 294 chorych, którzy otrzymali jeden stent typu DES i 18 659 chorych, których leczono pojedynczym stentem typu BMS.

W zestawieniu pacjentów leczonych różnymi rodzajami stentów nie stwierdzono różnic pod względem złożonego punktu końcowego (zgonu lub zawał mięśnia sercowego) w obserwacji, która trwała od roku do 5 lat (średnio 2,7). Nie było też różnic w wynikach ze względu na każde z tych zdarzeń osobno.

Zauważono zwiększoną liczbę restenoz występujących u chorych wysokiego ryzyka, którym implantowano stent metalowy w porównaniu do grupy leczonej stentami uwalniającymi lek. Gdy stosowano stent DES ryzyko restenozy w tej grupie pacjentów było o 74% niższe niż w grupie z BMS.

Spostrzeżenia z powyższego badania potwierdza inna publikacja z tego samego numeru pisma. W porównaniu leczenia pierwotną koronaroplastyką chorych z zawałem z uniesieniem odcinka ST stentami powlekanymi paklitakselem i stentami metalowymi, te pierwsze rzadziej powodowały restenozę i konieczność rewaskularyzacji.

Źródło: NEJM 2009; 19(360):1933-1945 i 1946-1959