Celem badania była ocena wpływu rodzaju wysiłku fizycznego na funkcję śródbłonka u pacjentów, którzy przebyli ostatnio pierwszy zawał mięśnia sercowego. Grupa 209 osób została przydzielona losowo do czterech grup zależnie od wykonywanych ćwiczeń: aerobik, trening wytrzymałościowy, połączenie treningu wytrzymałościowego z aerobikiem oraz grupa niećwicząca.

Do oceny zmian w funkcji śródbłonka wykorzystano poziom czynnika von Willebranda i rozszerzanie naczyń zależne od przepływu. Zmierzone zostały w momencie rozpoczęcia badania i po czterech tygodniach ćwiczeń oraz miesiącu bez aktywności fizycznej.

Poziom czynnika von Willebranda uległ zmniejszeniu o 16% w grupach ćwiczących, nie było zmiany w stosunku do wartości wyjściowej wśród osób niećwiczących. Zdolność do rozszerzenia się naczyń zależnie od przepływu wzrosła istotnie w grupach ćwiczących, najbardziej w tej o mieszanym charakterze wysiłku. Wyniki te osiągnęły istotność statystyczną (p<0,01).

Sumienne i wytrwałe wykonywanie ćwiczeń fizycznych jest niezbędne do uzyskania poprawy funkcji śródbłonka. Szczególnie duże znaczenie ma ćwiczenie pacjentów z chorobą wieńcową, którzy mogą zwolnić progresję zmian miażdżycowych.

Dodatkowo nie stwierdzono żadnych komplikacji w czasie ćwiczeń ani w czasie odpoczynku, co potwierdza bezpieczeństwo treningu wytrzymałościowego u chorych po zawale.

Źródło: Medscape News; www.medscape.com