Jeszcze przed wejściem w życie rozporządzenia dotyczącego reklamy leków INFARMA sygnalizowała wiceministrowi zdrowia Markowi Twardowskiemu, iż może ono zaburzyć dobre i długo wypracowywane relacje między służbą zdrowia a przemysłem farmaceutycznym. Z przykrością muszę stwierdzić, że tak się stało.
Co prawda wcześniej zdarzały się przypadki relacji na linii lekarz - przemysł, które nie spełniały wymagań etycznych. Dlatego przemysł farmaceutyczny nigdy nie był przeciwny ucywilizowaniu tych kontaktów. Podobne oczekiwania mieli sami lekarze. Jednocześnie uważaliśmy, że przepisy funkcjonujące do czasu wprowadzenia nowego rozporządzenia - przy ich konsekwentnym egzekwowaniu - były wystarczające.

Niestety, w tej chwili obserwujemy wiele niepokojących sytuacji. Przede wszystkim przedstawiciele firm farmaceutycznych mają utrudniony kontakt z lekarzami. Są jednostki ochrony zdrowia, które posuwają się do rozwiązań karykaturalnych i bezwzględnie zabraniają swoim pracownikom jakichkolwiek spotkań z przedstawicielami przemysłu farmaceutycznego. Problemem są też patologiczne sytuacje, w których szefowie szpitali i przychodni domagają się opłat za możliwość organizacji spotkania z lekarzami. O ile rozumiem pobieranie opłat za wynajęcie sali czy organizację samego spotkania, to pobieranie pieniędzy za wydanie pozwolenia uważam za patologię.

Kolejną kwestią, niesłusznie ograniczoną rozporządzeniem, są kontakty przemysłu i środowiska lekarskiego niemające charakteru promocyjnego. Wielu dyrektorów placówek ochrony zdrowia interpretuje zapisy nowego prawa jako odnoszące się do wszelkich kontaktów. W związku z tym przemysłowi uniemożliwiono wykonywanie ustawowego obowiązku zbierania raportów o działaniach niepożądanych.

Po wprowadzeniu nowego rozporządzenia sprawdziły się także obawy, że będzie ono miało niekorzystny wpływ na rynek pracy. Mając utrudniony dostęp do lekarzy, firmy farmaceutyczne są niestety zmuszone do redukcji liczby przedstawicieli.