Wyniki randomizowanego, podwójnie ślepego badania objęły 11506 pacjentów z nadciśnieniem, którzy byli w grupie wysokiego ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. U części pacjentów zastosowano leczenie benazeprylem z amlodypiną, w drugiej grupie zaś benazeprylem z hydrochlorotiazydem.

Na pierwotny punkt końcowy składały się: zgon z powodów sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar, hospitalizacja z powodu dusznicy, resuscytacja po nagłym zatrzymaniu krążenia oraz rewaskularyzacja naczyń wieńcowych.

Bazowa charakterystyka obydwu grup nie różniła się znacznie. U pacjentów przyjmujących benazepryl z amlodypiną doszło do redukcji bezwzględnego ryzyka wystąpienia pierwotnego punktu końcowego w porównaniu do chorych stosujących benazepryl z hydrochlorotiazydem.

Redukcja względnego ryzyka wyniosła 19,6% przy ilorazie szans 0,80 i 95% w przedziale ufności 0,72-0,90.

Leczenie za pomocą tej kombinacji ACE-I i blokera kanału wapniowego okazało się mieć przewagę nad połączeniem ACE-I z diuretykiem w redukcji zdarzeń sercowo naczyniowych u pacjentów wysokiego ryzyka.

Źródło: N Engl J Med 2008; 359(23):2417-2428